เทศนา#1 “โบสถ์ไม่ใช่สวรรค์ แต่เป็นโรงพยาบาล”

“คริสตจักรไม่ใช่สวรรค์แต่เป็นโรงพยาบาล ( อฟ 4:25-32)”

เมื่อผู้คนไปคริสตจักรพวกเขาคาดหวังจะพบอะไร? 

     หลายคนอาจผิดหวังเพราะบางครั้งพวกเขาไม่เป็นที่ต้อนรับ และกลับพบว่าในคริสสตจักรมีคนไม่ค่อยน่ารักในลักษณะต่างๆอยู่มากมาย ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ? นั่นเพราะคริสตจักรเป็นที่รวมคนป่วย(ฝ่ายวิญญาณ)ในประเภทต่างๆเข้ามาอยู่รวมกัน เพื่อรอรับการรักษานั่นเอง หมายความว่าในด้านหนึ่งคริสตจักรเปรียบเหมือนโรงพยาบาล

     ภาพที่ เปาโล กล่าวไว้ถึงคริสตจักรเอเฟซัส สะท้อนว่าที่นี่เต็มไปด้วยคนป่วย ไม่ปกติมากมายจริง  “จงเลิกพูดมุสา” “อย่าให้ตะวันตกดินท่านยังโกรธอยู่” “คนที่เคยขโมยก็อย่าขโมยอีก” “อย่าให้คำหยาบคายออกมาจากปากท่าน” 

     ทั้งนี้ด้วยเป็นคริสตจักรโดยฤทธิ์เดชแห่งการรักษาของพระเจ้า คนเหล่านี้จึงสามารถจะเปลี่ยนแปลงจากพฤติกรรมป่วยเดิมๆ กลายเป็นพฤติกรรมคนปกติ “จงพูดความจริง” “จงใช้มือทำงานที่ดี” “ จงกล่าวคำที่ดี และเป็นประโยชน์เหมาะกับความต้องการแก่คนที่ได้ฟัง” 

ความจริงจาก พระวจนะ เหล่านี้ สะท้อนว่าคริสตจักรจะต้องเป็นโรงพยาบาล โดยเราต้องเข้าใจและตอบสนองให้ความจริงนี้เกิดขึ้นได้โดย 

1) หายป่วยก่อน 

    เราต้องรับการรักษาให้หาย เพื่อจะกลับกลายเป็นคนที่มีใจเมตตากรุณาพร้อมยอมรับให้อภัย มองข้ามความบกพร่องของผู้ป่วย ( อฟ.4:32) 

คุณสมบัติเช่นนี้ย่อมเอื้อให้เกิดการรักษา เปรียบถึงหมอและพยาบาลที่ล้วนมีใจกรุณาอ่อนสุภาพย่อมไม่ตำหนิดุว่าผู้ป่วย มีแต่การชมเชยช่วยให้กำลังใจจนผู้ป่วยรู้สึกอยากหายเพราะจิตใจฟื้นฟู 

2) คิดทำสิ่งบวกเลิกคิดทำสิ่งลบ  

    ภายใต้หลักการที่ว่า การเปลี่ยนแปลงเป็นหลักฐานแห่งการเป็นสาวกของพระคริสต์สิ่งที่ต้องกระทำคือ 

3) เป็นเกลือและแสงสว่าง 

    ทุกคนที่หายป่วย(หรือป่วยน้อยลง)ต้องร่วมมือกันออกไปช่วยผู้ป่วยที่ยังมีอีกมากมายในสังคม ให้ได้มีโอกาสรับการรักษาโดยความรักของพระเจ้า