หักมุมคิดไปกับศิษยาภิบาล Ep.870
By UncleSom
ตอน : หากใจเรายังจดจำและรำลึกถึง

“จิตวิญญาณของข้าพระองค์กระหายหาพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่ เมื่อไหร่หนอ ข้าพระองค์จะได้เข้าไปเฝ้าต่อหน้าพระองค์ ? ..เมื่อข้าพระองค์ระบายความในใจออกมา ข้าพระองค์จดจำสิ่งนี้ได้.. “ ( สดุดี 42:2-4 )

คำถามที่น่าสงสัยก็คือ ทำไมหนอผู้เชื่อจำนวนมากถึงมีความสัมพันธ์ที่ตื้นเขินกับพระเจ้า ? เขาไม่ยอมที่จะเฝ้าชิดใกล้เพื่อจะได้มีชีวิตติดสนิทกับพระองค์อย่างที่พระเยซูคริสต์ทรงประสงค์และตรัสสั่งไว้ใน ( ยน. 15 ) ด้วยเล่า ? และทำไมพวกเขาจึงไม่พยายามที่จะเข้าสู่ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและสม่ำเสมอมากขึ้นกับพระองค์นะ ? อะไรหรือที่ดึงรั้งพวกเขาเอาไว้ ? และอะไรที่จะจะสามารถจุดประกายให้จิตใจของพวกเขาเกิดความหระหายหิวหาพระเจ้าได้บ้างหนอ ?

กษัตริย์ดาวิดได้ให้หลักคิดแก่เราเอาไว้ว่า “ข้าพระองค์จดจำสิ่งนี้ได้” ซึ่งคำว่า “จดจำ” ตามแก่นความหมายของภาษาฮิบรู (ต้นฉบับพระคัมภีร์เดิม) มีความหมายมากกว่าแค่การ “รำลึกถึง” แต่หมายถึง “การคงอยู่ในความคิด” ซึ่งเป็นความหมายที่ดาวิดต้องการจะอธิบายให้เราได้เข้าใจในท่วงทำนองที่ว่า “ถึงแม้ตัวข้าฯ จะมองไม่เห็นพระเจ้าในท่ามกลางความทุกข์เดือดร้อนและน้ำตา แต่ข้ายังรักษาปรารถนาถึงพระเจ้าเอาไว้เสมอ..” ฉะนั้นจึงอยู่ที่ตัวเราแล้วว่าจะเอาไงต่อ ?
21/06/25