หักมุมคิดไปกับศิษยาภิบาล Ep.638
By UncleSom

ตอน : เมื่อเรายอมเป็นเครื่องบูชาที่ทรงคุณค่า

“..เครื่องบูชาที่พระเจ้าทรงรับได้คือจิตใจที่ชอกช้ำ จิตใจที่สำนึกผิดและชอกช้ำนั้น ข้าแต่พระเจ้า พระองค์มิได้ทรงดูถูก..” ( สดุดี 51:17 )

การเข้าเฝ้าพระเจ้าของกษัตริย์ดาวิด ได้สะท้อนความจริงให้เราได้เห็นถึงพระคุณกรุณาอันยิ่งใหญ่และสูงส่งขององค์พระผู้ไถ่ที่ยิ่งใหญ่ที่ได้ทรงมีมาเหนือชีวิตที่เคยผิดพลาดครั้งใหญ่ จากการที่เขาได้ลุ่มหลงในตัวนางบัทเชบา จนกล้าที่จะทำบาป (แบบซ้ำๆ) ทั้งบาปในการล่วงประเวณีและก่ออาชญากรรม (ฆ่าอูรียาห์) เพื่อแย่งชิงนางบัทเชบา ดาวิดในฐานะกษัตริย์ผู้มั่งคั่งสามารถถวายบูชาสัตว์นับพันนับหมื่นได้ แต่ก็ไม่มีค่าพอที่จะชดใช้เพื่อทำให้พระเจ้าพอพระทัยเขาได้เลย ?

ไม่มีสัตว์หรือทรัพย์สิ่งของใด ๆ จะมีค่ามากพอที่จะชดใช้ความบาปผิดในครั้งนี้ ? และไม่มีแท่นบูชาใด ๆ ที่จะรองรับกับกับเครื่องบูชาจำนวนมหาศาลนั้น ? แต่ด้วย ‘จิตใจที่ชอกช้ำ’ ของดาวิดที่หันกลับมา สารภาพบาปผิด เข้าใกล้ชิดและพึ่งพาในพระองค์ ‘อย่างจงใจ’ นี่แหละที่ทำให้องค์พระผู้เป็นเจ้าพอพระทัย เพราะเขาเข้ามาด้วยดวงใจที่ยอมเปิดออกในสภาพที่ชอกช้ำ เจตนาจะ ‘สารภาพผิด’ แบบอ่อนน้อมถ่อมลงอย่างจริงใจนั่นเอง แล้วตัวเราละจะเข้ามาแบบไหนกัน ?
20/09/24